Deze zijn gemaakt door Stefan van Bunder, die hiermee het resultaat  bijna helemaal afmaakt. De trapjes zijn helemaal pasgemaakt op de cabine, deze krijgt hierdoor een wat brute uitstraling. Mocht er iemand interesse tonen voor dergelijke trapjes,voor een Scania R, er worden plannen gemaakt om de trapjes in productie te nemen. Tijdens zijn bezoek aan huis in België heeft Stefan ze voor Peter Wouters gemaakt. Bij voldoende interesse zullen de volgende  echter uit Zweden komen, waar Stefan  Bunder nu woont.

De totale restauratie van de Scania in Sties kleuren is nu bijna voltooid. Er zal nog wat veranderen aan de achterbumper van de trailer, hierna is de R 500 – Sties helemaal klaar om naar shows te gaan,en onderweg nog meer bekeken te worden dan dat nu al gedaan word.

De trucks van Sties werden door een heleboel mensen  mooi gevonden, en wat mijzelf betreft ben ik dan ook blij dat het blauw met wit niet helemaal is verdwenen, en wens ik Peter sucses met zijn R500 in de toekomst en dat hij maar lang mag blijven rijden.

Na enige tijd rondgereden te hebben met alleen de kleuren blauw en wit, is de trailer nu voorzien van diversen logo’s. Wie een beetje op de hoogte is van de Firma Sties, ziet in een oogopslag dat er verschil zit in de logo’s die op de zijkanten zijn aangebracht. Op de rechterzijde staat het oude logo,  inclusief het aanvullende temperatur garanti logo. Dit logo werd veel gebruikt in de jaren ’70 en ’80 op bijvoorbeeld de trucks :  Volvo F89, F1225, F12, Scania -141- 142.

Op de linker zijkant staat het vernieuwde logo, nu zonder de komma er tussen, en een wat moderner lettertype. Dit logo heeft tot de overvlaging naar Nor–Cargo op de trucks gestaan. Deze combinatie van beide logo’s was een idee van Peter Wouters zelf. Toen hij mij vroeg wat ik hiervan vond, vertelde ik hem dat dit heel geschikt zou zijn om de historie vast te houden , wat Sties voor een begrip was op de weg,  elk logo is verbonden aan een tijdperk.

Al is het idee voor deze auto een hobbytruck, er word gewoon mee gewerkt, en u kunt hem dus tegenkomen op de weg. De R500 van PWT  is eigenlijk ook een eerbetoon aan Øystein Stie. Het is als met zoveel trucks, de een vind het geweldig  en de ander doet het niks.

Zelf vind ik het geweldig mooi geworden, en ik niet alleen, anderen blijkbaar ook. Laatst was deze truck op een truckshow in Bekkevoort in Belgie en won de R500 een beker, en er komen er misschien nog meer bij.

De R500  is nu ook voorzien van trapjes op de cabine.

De laadbak kwam van VBK, en is gemaakt van fiberglass. Toen hij nieuw was, werd hij gebruikt in Noord Noorwegen.

Hij is gerestaureerd bij Knud Hansen in Padborg,  Denemarken. Deze firma had ook de Thermo King koelmotor en plaatste die voorop de aanhanger. De laadbak werd gedemonteerd, alles werd gestraald en gespoten. Daarna plaatste ze de laadbak weer terug en werd alles technisch nagekeken. De aanhanger werd gespoten en van de goede logo’s voorzien. Nu is er op de achterdeuren ook de goede tekst geplaatst.

Aansluitend op de restauratie werd ook de laadbak van Betsy opnieuw gespoten en van dezelfde logo’s voorzien. Behalve in de blauwe onderkant, daar staat en andere tekst.

De gehele combi staat er weer als nieuw bij.

De Noorse Stats Bane zal er in elk geval het zijne aan doen. Na een proefperiode zet men speciale wagons in voor transport van trailers op de lange baanvakken, zoals Oslo-Trondheim, -Bodø, Stavanger en Oslo.

Op die manier kunnen transportfirma’s slijtage van het wagenpark voorkomen.

Men krijgt ook deur-tot-deurtransport zonder overladen. Deze speciale wagons zijn opgedeeld in twee secties, elk van 13 meter. Deze kunnen twee trailers of één vrachtwagen met aanhanger meenemen met een gewicht van 42 ton.

Op de foto van de vrachtwagen op de wagon, is geschreven 17-11-’62, maar het werkelijke jaartal zal 1964 zijn.

’t Was Stie termotransport, nu Nor Cargo thermo, die startte met de samenwerking met de Noorse Stats Bane. We waren het gewoon om als eerste nieuwe producten te ontwikkelen. Op de foto zien we Tor Lundgren (op de rug gezien), klaar met ’t opladen van zijn combinatie met de eerste “piggy-back”-reis met de Noorse Stats Bane naar Trondheim. Het bleef bij Oslo-Trondheim die keer. En dat duurde zo’n 3 á 4 jaar.

De foto die je hierboven ziet, is van de eerste reis met een auto op ’t spoor tussen Oslo en Trondheim. De chauffeur Tor Lundgren reisde in een slaapwagon, maar zijn auto werd vastgezet op een goederentrein. Eén keer wilde Tor ook proberen om ín de auto te blijven, terwijl deze op de goederentrein stond. Maar dat deed hij maar één keer. Het schudde dan ook erger dan op de weg en ’t was praktisch onmogelijk te slapen.

Het was geen makkelijke zaak om de auto goed op de wagon te krijgen. Men moest achteruit de wagon oprijden, die in totaal zo’n 26 meter lang was. Je had slechts voertuigbreedte om op te sturen, terwijl men tegelijkertijd op en neer over de wielkasten heen moest rijden. En de wagons waren niet veel breder dan de auto.

De auto moest precies in ’t midden van de wagon staan om niet het profiel van het spoor te overschrijden. Dan was ’t zo breed dat de auto precies door de tunnels paste. Als de aanhanger op de plaats stond op de achterste wagon en de wielen vast gezet, koppelde men los en reed de voorwagen vooruit en zette deze vast op de voorste wagon.

Men kon wel kiezen of men de wagon vooruit op wilde rijden, maar dan moest je er achteruit weer af. In de winter was het een voordeel om in Trondheim achteruit erop te rijden. Meestal was het de trein te laat, en zou je de ferry naar Kiel ‘Harald’ van 13.30 vanuit Oslo moeten hebben, werd het meestal erg kort tijd als de auto niet startte omdat alles vastgevroren was.

In de wintertijd was het een verschrikkelijke klus om de auto opnieuw te starten. De auto had immers uren op een trein gestaan bij flinke vorst en sneeuwjacht. En ze zagen er tegenop wanneer ze in Oslo van de treinwagons af zouden moeten rijden. Dat was niet slechts een druk op de knop, om de motor te laten draaien. Het was een belasting voor zowel het lijf als voor de auto. Enkelen probeerden ook om een eigen motorverwarming te maken door spiritus en zaagsel onder de bodemplaat aan te steken. Maar dat vond ik te riskant, zegt Tor.

“Op deze manier kunnen transportfirma’s slijtage van hun wagenpark beperken,”stond er in de krant. Maar het was een extreme belasting van de auto, zowel bij het starten ná de wintertocht over de bergen als met het achteruitrijden aan boord van de treinwagons met een volgeladen auto. Het is nog niet zeker of men zoveel op slijtage bespaarde.

De auto die afgebeeld is, was waarschijnlijk de allereerste frontstuur-Scania Vabis die naar Noorwegen kwam. Het was de hoogste auto die we in die tijd hadden en was daarom de eerste auto die naar Trondheim ging over ’t spoor. Men zou moeten zien of die zonder problemen door de tunnels kwam. Tor Lundgren uit Kongsvinger (nu pensionist in Spanje) was vele jaren chauffeur op die auto. Hij was ook chauffeur op de eerste rit over ’t spoor. Hij vertelt:”Ik vroeg me af of ik in de cabine kon blijven tijdens de rit. Dat was niet leuk. Het schudde erger dan op de weg. Dat werd erg weinig slapen. Maar dat gaf niet zoveel, we waren wel gewend om het dagen en nachten vol te houden, terwijl we praktisch geen slaap kregen. Er was in die tijd toch geen ‘rust-en rijtijden’-wet. Hij was een harde, maar rechtvaardige chef om voor te werken, Øystein Stie, becommentarieert Tor. ‘Als ze het niet verdragen, is’t niet ellendig wedden ze”,zoals hij graag zei.

Maar de opzet met de Noorse Stats Bane was niet zonder problemen. Er waren veel vertragingen ten opzichte van het rijden over de weg, ondanks dat de rijtijd naar Trondheim in die tijd 14 uur bedroeg inclusief twee maaltijdpauzes. Het was ook een probleem dat de auto geplaatst moest zijn op de wagon vóór 16.30 uur. We hadden zelden alle lading binnen voor die tijd.

Later werden er ook semi-trailers, zonder trekker, met de trein vervoerd. Maar na enkele jaren werd het treintransport gestaakt.

Verder was de ‘Bulldog’-Scania een nieuwe generatie auto. De rijtuigplaatsing was heel goed berekend met inachtneming van de asafstanden en de as-druk en naar maatstaf van die tijd enorm comfortabel om te rijden. Met acht ton lading op de wagen en twaalf ton lading in de aanhanger, kwam ik overal in Europa zonder problemen op alle soorten wegen (sneeuw of niet), vertelt Tor verder. De combinatie had gedurende jaren vele ritten voor Hegstad in Trondheim met gevroren wilde zalm voor Parijs en verder Frionor-goederen naar ontvangers over ’t grootste deel van Europa.

De voertuigcombinatie was precies zestien meter (’t langst toegestane die tijd tussen Oslo en Trondheim) en dat was krap aan de breedte op het autodek op de oude ‘Kronprins Harald’(die poorten in/uit hadden aan de zijkant van het schip). Het gíng ‘op een haartje’’, zei de nu vertrokken Kaptein Halvorsen, in die tijd stuurman op de oude ‘Kronprins Harald’. Dus kon de wagen dwarsover op het autodek staan, tussen de zijpoorten. Dat was een groot voordeel; ’t laatst op de ferry, was’t eerst eraf. Altijd de eerste bij de douane in Kiel was een voordeel. We hadden het behoorlijk druk en kwam je op tijd uit’t gebouw, dan kon je misschien iets meer slaap krijgen vóór je opnieuw mee moest te lossen en laden.

Jan Sunlay en Tor Lundgren

Er werd in Denemarken naar een Scania R500 gezocht en die heeft hij daar gevonden en aangeschaft. Toen kon het opknap project van start. Hiervoor werd de hulp ingeschakeld van SVB –Stefan van Bunder. Dit bedrijf word gerund door Stefan zelf, als kleine zelfstandige, die als kleine jongen het vak van zijn pa had geleerd, achter in de garage begonnen met het opknappen van brommers. Later, het spuiten van personenauto’s, en weer later de grote overstap naar trucks en zelf’s opleggers. Nu heeft Stefan al vaker spuitwerk voor Peter gedaan, en kreeg hij nu de opdracht om de Scania onder handen te nemen. Het meeste werk doet Stefan zelf, maar hij krijgt ook wel eens extra hulp.

Als een gebruikte truck binnenkomt, wordt eerst begonnen met schoonmaken, dit was al bijna twee dagen werk, daarna werd de truck gestript van diversen onderdelen, spatborden, kisten, accubak, schotel, traanplaat van chassis enz. Er werd heel veel geschuurd en bijgewerkt, met kleinigheid plamuur. Daarna werd het chassis gespoten, en de wielen.

Toen kwam het grote moment daar om de cabine te spuiten, er werd eens goed gekeken hoe alles moest worden , want een R serie in Sties kleuren is altijd weer iets anders als een Scania 3- serie of een FH 12 Volvo. Stefan is hierin goed geslaagd als U het resultaat ziet, zoals hij geworden is.

De oplegger die er achter komt is ook al in de kleuren gespoten door Stefan, en zal dan ook binnenkort wel aangekoppeld worden

Door: Gerrit de Heus.

Het volgende verhaal gaat over de restauratie van een Scania streamline 143. Deze auto is van een van onze zuider-buren, de Belg Filip. Hoewel er Hollanders zijn die flauwe grappen maken, is Filip een man die we serieus moeten nemen vanwegen zijn grote plannen. En zover als Filip ben ik als grootste Stiesfan (Gerrit), nog niet gekomen, ondanks mijn grote verzameling. Deze restauratie zet mij wel aan het denken, want hierin kun je in één keer je museum verplaatsen. Maar we laten filip nu aan het woord.

Filip: “Van kindsaf ben ik al gebeten door de vrachtwagen microbe. De reden waarom ik niet op een vrachtwagen ben gaan rijden, is omdat wij een reclame bedrijfje hebben en mijn vader in mij een opvolger zag. Op een zekere dag ongeveer 15 jaar geleden, moesten wij gaan werken bij een klant in lokeren. Toen ik de truckstop passeerde zag ik de wagens van Sties op de parkeerplaats. Ik was meteen verkocht en begon te dromen over een eigen vrachtwagen, niet voor transport, maar voor hobby. Toen kreeg ik de kans om een oude Scania LBS 141 te kopen ( rond 1998) en deze totaal te laten restaureren bij Leo Bol in Klazienaveen. Toen er besloten moest worden in welke kleur deze truck gespoten zou worden, hebben mijn vrienden mij aan het twijfelen gebracht, want ze zeiden dat hij in onze bedrijfs kleuren gespoten moest worden.

Enkelen maanden later nadat ik weer een paar keer in Lokeren was geweest, en telkens de wagens van Sties zag, wist ik het ZEKER, ik zou er ALLES aan doen om ooit een wagen in Sties kleuren te laten spuiten.

Ongeveer 3  jaar geleden kreeg ik de kans om een streamline koelwagen te kopen en heb toen besloten om hem de kleuren van Sties te geven. En zo werd het EEN DROOM DIE WERKELIJKHEID WERD“.

Gerrit: “En als hij helemaal af is zal deze Sties truck op truckshows te zien zijn”.

Van jongs af aan ben ik, Gerrit de Heus, al gek van stoere trucks uit Scandinavië en in het bijzonder Sties. Wat begon met fotograferen langs de snelweg en het maken van een model, is thans uitgegroeid tot een Sties-verzameling bij mij thuis en 2 websites.

“Zelfs de muren zijn in Sties kleuren.”

Sinds Sties overging in Nor-cargo zijn de opvallend gekleurde combinaties stukje bij beetje veranderd en nu dus helemaal voorbij door de naamsverandering in BRING Frigoscandia

Groot was dan ook het plezier toen transporteur Anton Timmerman zich bij Gerrit meldde om zijn tweede Scania 141 in Sties kleuren uit te voeren.

“In mijn huis zie je het blauw en wit van Sties terug. Zo is de trap in RAL 5015 geschilderd. En ik draag ook altijd wel iets van Sties.”

Aan het woord is Gerrit de Heus ongetwijfeld de meest fanatieke Sties-verzamelaar van Nederland en misschien zelfs wel van Europa. Hij was als jochie in de jaren zeventig al gek van vrachtwagens. Ging toen met zijn brommertje naar de snelweg om er foto’s van te maken.

“ Vooral van veel Denen en Noren. Maar later specifiek de blauw met witte Sties trucks. Die vielen op omdat ze er altijd schoon en tot in de puntjes verzorgd uitzagen en zeker ook door de aparte blauw met het aflopende wit op de deuren. Het straalt een soort van snelheid uit zeker in combinatie met de lange S van Sties.”

Ondanks zijn vrachtwagenrijbewijs komt Gerrit niet op een truck maar bij een aannemer in Werkendam terecht. Maar zijn interesse voor het transportbedrijf Sties blijft.

Omdat er geen model van een Sties-truck was besloot Gerrit om in 1986 er zelf een te maken. Een foto van het model gaf hij mee aan een Sties-chauffeur die het op het hoofdkantoor in Oslo bij directeur Stie afgaf.

Gerrit de Heus: “Toen kreeg ik een brief thuis of ik het model aan Sties wou verkopen. Zo ja, of ik het dan even langs wilde brengen. Ze stelden daarbij voor om mij in een truck op te laten komen naar Oslo. Ik besloot het te doen.”

Via een chauffeur van Peter Straver komt Gerrit de Heus bij Boers in Waddinxveen terecht. Daar vertrekt een Sties-truck met terugvracht voor Oslo.

“Dus met het model onder mijn arm bij de chauffeur ingestapt en mee naar Oslo.”

Toen Stie vroeg wat het model moest kosten, wilde Gerrit geen geld.

“Nee, als liefhebber van Sties had ik liever reclamespullen van het bedrijf. Ze stopten toen een doos met spullen vol zodat mijn verzameling in een keer enorm was gegroeid.”

Lastiger wordt het wanneer het bedrijf kort erna om wat meer modellen vraagt: een stuk of honderd…………

“Gezien de tijd die het me kost om zo’n model te maken, kon dat natuurlijk helemaal niet. Maar gelukkig heb ik een neef die bij Tekno werkte, deze firma maakte diversen modellen in STIES uitvoering

Wat betreft de “echte” Sties-trucks is alles sinds de overname van het straatbeeld verdwenen. Behalve in Noorwegen waar Sties-chauffeur van het eerste uur Morten Gran nog over een torpedo beschikt. Net als met de oprichter van Sties heeft Gerrit ook met deze chauffeur regelmatig contact.

Sinds kort is er echter een tweede exemplaar rijklaar. Anton Timmerman, eigenaar van het gelijknamige transportbedrijf uit Amersfoort, heeft een Scania 141 helemaal in Sties-uitvoering.

Anton Timmerman:” Als Scania liefhebber, het bedrijf telt nu 36 Scania’s waaronder 35 met een V8, heb ik al een 141 in mijn eigen bedrijfskleuren zwart met mint groen. Drie jaar geleden liep ik tegen een tweede exemplaar aan. De auto was helemaal gerestaureerd maar in de brand gegaan. Het interieur en de kabelboom waren weggebrand. De kabelboom vervangen is bij dit model simpel, maar het interieur weer helemaal herstellen was lastiger. Leo Bol heeft de cabine weer helemaal opgeknapt.”

Toen kwam de vraag in welke kleurstelling de 141 mocht gaan pronken.

Anton:” Een tweede 141 in dezelfde kleuren voegt niets toe. En van bijv. ASG en veel Engelse Arabie-rijders waren al kopieën. Omdat er van Sties alleen een torpedo in Noorwegen was, wilde ik de 141 in Sties-uitvoering.”

Daarbij is het wel zo netjes om Sties vooraf om toestemming te vragen. Iets dat Gerrit voor zijn rekening nam gezien zijn goede contacten aldaar.

Na groen licht is de trekker vervolgens m.b.v. fotomateriaal uit de verzameling van Gerrit exact in de kleuren gespoten. Gerrit zorgde voor de rode belettering op de lichtbak.

Beide heren zijn zeer in hun nopjes met het resultaat. Wat opvalt is het moderne uiterlijk dat de Scania door het opvallende blauw met aflopend wit nog steeds heeft.

Anton:” Het toont nog steeds fris en het past volgens mij op iedere soort cabine.”

Gerrit: “De man die dit ooit bij Sties heeft bedacht, is zijn tijd ver vooruit geweest.”

Alles is er aangedaan om de Scania zo dicht mogelijk bij een originele Sties-141 te laten komen. Zo is er de NLF-badge op de grille en de ronde gele sticker op de voorruit. Aan de achterzijde zijn Sties-spatlappen gemonteerd.

Hoewel Anton Timmerman zeker in deze tijd niet zit te springen om naar truckshows te gaan, zal de Sties-Scania beslist niet in de loods blijven staan.

“ We rijden ook nog met een 81, 88 en 143 in de nachtdistributie. Met de Sties-Scania ga ik voorladen. De wielbasis is 40 cm korter dan mijn eerste 141 waar ik haast geen put meer mee in of uit kom. De trailers zijn nu met 2.70m. immers veel hoger en vroeger zat er een lap van een schotel op.”

Gerrit heeft ondertussen de Nederlandse versie  van de Engelstalige Sties website gemaakt.

“Het moest allemaal in de vrije avonduurtjes en met een beperkt budget. Dat laatste is ook de reden dat ik geen voorraad met bijvoorbeeld Sties-truien kan laten maken. Ik weet zeker dat er wel vraag naar zou zijn. En ik zit er aan te denken om een Sties-boek uit te brengen. In mijn verzameling heb ik foto’s van bijna alle trucks.”

Anton Timmerman Transport

Anton Timmerman heeft een opmerkelijke ontwikkeling met zijn transportbedrijf doorgemaakt. Net als Gerrit de Heus was hij als jochie ook al helemaal gek van vrachtwagens.

”Ik zat in de kom van de snelweg bij Amersfoort altijd naar Volvo F89 en Scania 141 koelcombi’s uit Scandinavië te kijken.”

In 1992 begon Anton met een huiftrailer als charter op het buitenland. Daarna kwam er distributie binnenland.

“ Toen ik vier trucks in het binnenland had lopen ben ik zelf weer buitenland gaan rijden. Met een koelercombinatie vertrok ik zaterdag of zondag en was woensdag weer terug op de zaak. Dan kon ik onderhoud en administratie gaan doen. In het weekend vertrok ik weer voor een buitenlandrit.”

Inmiddels is het wagenpark uitgegroeid tot veertig trucks. Ook is er een sleepwagen waarmee Anton ook voor andere transportbedrijven bergingen doet. De helft rijdt binnenland. De andere helft komt door heel Europa.

Anton: “Losadressen in bijvoorbeeld Ierland en van de Poolcirkel tot in het puntje van Portugal. Die chauffeurs zijn soms drie weken van huis.”

Een uitgesproken voorkeur is er voor Scania achtcilinders.

“ We hebben vier Volvo’s, twee DAFs en de rest Scania’s. Er rijdt een zescilinder Scania. De rest is V8. Ik wilde zelf altijd ook een achtcilinder. Door de jaren heen is gebleken dat je heel weinig onderhoud aan de achtcilinders hebt en een goede restwaarde. Met een normale chauffeur hoef je qua brandstofverbruik zeker niet onder te doen voor een zescilinder. Door het extra vermogen biedt de achtcilinder extra rijcomfort.”

Met de in gebruikname van de 141 is de vloot achtcilinders op een bijzondere manier uitgebreid.

 Het is een Tekno model, gemaakt door en voor Wim Varenkamp (schaal 1:50).

 Als basis voor het model is er gebruik gemaakt van een chassis van een Volvo FH. De cabine en voorspatborden zijn van een F12.

Om een perfect model te maken, vond Wim het wel belangrijk dat de gegevens klopten. Daarom heeft hij contact opgenomen met de VBK fabriek om de juiste maten van de bakken te krijgen. Helaas hadden ze bij VBK het archief opgeruimd en waren er geen gegevens meer voor handen. Wim kreeg wel de naam van de verkoper van VBK die indertijd betrokken is geweest bij de verkoop van de auto. Deze noor was buitengewoon behulpzaam en is in zijn oude gegevens gaan zoeken. Tijdens deze zoektocht bleek dat er tussen de geleverde auto’s van dit type toch verschillen zaten: de baklengtes van de auto’s variëerden ongeveer 20 cm. Aan de hand van het kenteken van Arve’s auto was het mogelijk om de exacte gegevens terug te vinden.

Met behulp van deze gegevens zijn de bakken van de motorwagen en aanhanger gemaakt. Verder is er een koelmotor van Tekno gebruikt voor de motorwagen. Alleen is deze totaal aangepast, gelijkend op de echte koelmotor. De koelmotor voor de aanhanger is geheel eigen bouw. Net zoals de gereedschapkisten, tanks, de accubak imperiaal, uitlaat en luchtflessen, etc. Ook van de aanhanger zijn de meeste onderdelen zelf gemaakt.

Het zou een lang verhaal worden om alles te beschrijven wat er allemaal aan dit model zit, of is veranderd. Een behoorlijke aanpassing kreeg ook het interieur, hieraan is zoveel veranderd, dat alleen Wim het precies weet. Zelf zie ik telkens wat nieuws als ik de foto’s bekijk… Het zou heel wat tijd kosten om de onderdelen te tellen, maar het zijn er heel veel.

Kijkend naar het model is het net of Arve er zo mee wegrijd, op weg naar een verre bestemming, hij was met deze auto op veel plaatsen geweest.

De volgende beschrijving gaat over het schaalmodel van Arve’s FH12  in schaal 1:50.

Het is een Tekno model van de FH12. De laadbakken zijn geheel eigen bouw, waarin het grote verschil zit in het feit dat de deuren aan de zijkant ook echt geopend kunnen worden. Je kunt nu dus ook de laadbakken aan de binnenkant zien. Hiervoor is een heel staaltje geduld nodig geweest om dit te bereiken.

De deuren moesten dus kunnen draaien, maar zulke kleine scharnieren zijn er niet. Na wat dingen uitgetest te hebben,werd er als scharnier gewoon gebruik gemaakt van de sticker die over de gehele zijkant geplakt werd.

De laadbakken werden door het juiste aantal deuren gedeeld. Als je nu dus om en om de deuren opent, net als in het echt, heb je de zij opening.

Verder zijn ook op dit model de koelmotoren eigenbouw, evenals de kisten, bumpers , brandblussers en de verstelbare triangel.

Gebouwd door en voor Wim Varenkamp

Dit schaalmodel is een geheel verbouwde Tekno. Eigenlijk hoort dit model niet op een Sties website, maar Sties werd Nor-Cargo en daarom werd het dus een Nor-Cargo model. Maar omdat dit model, zo perfekt gebouwd, of omgebouwd is, verdient het toch een grote waardering, temeer omdat het een model betreft van mijn dierbare vriend Arve Almerud.

Nu was dit zeker niet de eenvoudigste auto om een model van te maken, maar we zullen proberen een beschrijving te maken omtrend de verbouwing.

De cabine is heel grondig onder handen genomen, er werd een hoek uit de cabine gezaagd om ruimte te maken voor de koelmotor. Het interieur werd geheel aangepast met heel veel details. De koelmotoren zijn ook geheel zelfbouw, evenals de laadbakken die precies volgens originele maten zijn gemaakt.

Aan het veranderde chassis kwamen heel veel eigengemaakte dingen, denk aan tanks, kisten, brandblussers, achterbumpers en nog veel meer.

Nadat het geheel in de goeie kleuren was gespoten zijn de stickers aangebracht. Hiervoor zijn speciaal de stickers vervaardigd met de namen van de chauffeurs, de Noorse vlag en het logo van Larvik, maar ook de letters volvo voor boven de gril.

Dit model is vervolgens in een diorama geplaatst,en heeft een speciaal plaatsje bij de bouwer thuis, waarbij het lijkt of hij ieder moment kan wegrijden.